Lewicki: Czy Juliusz Mieroszewski zalecał bezwarunkowe popieranie Ukrainy?

Trudności w naszych relacjach z Ukrainą to nic nowego, a wręcz stan permanentny. Po raz kolejny okazało się, że trzymanie się linii postępowania, której źródłem jest uproszczone, wręcz zwulgaryzowane, rozumienie giedroycizmu, sprowadzone do imperatywu popierania Ukrainy, pogarsza tylko naszą polityczną sytuację. Rozpoczął to Aleksander Kwaśniewski, który jako pierwszy wprowadził do obiegu politycznego hasło: „nie ma wolnej Polski bez wolnej Ukrainy” –  co miałoby jakoby stanowić podsumowanie dziedzictwa Jerzego Giedroycia, a przede wszystkim Juliana Mieroszewskiego, autora koncepcji ULB, czyli wspierania niepodległości Ukrainy, Litwy i Białorusi. Ten […]

Szlęzak: O Ukrainie inaczej.

W debacie publicznej jednym z głównych problemów są relacje polsko – ukraińskie. To dobrze, że coraz głośniej i coraz więcej mówi się o ukraińskim ludobójstwie pod znakami OUN-UPA na Polakach. Polskie społeczeństwo cały czas wie o tym za mało. Czas również pomyśleć w szczególny sposób o dotarciu z tą wiedzą do Ukraińców będących w Polsce. Widzę w tym jednak pewne niebezpieczeństwo. Możemy się w tym zapędzić czego efektem stanie się przekonanie, że odpowiedzialność za ludobójstwo spada na wszystkich Ukraińców. Tego zrobić nie wolno! Po pierwsze […]

Tomczak: Makdonaldyzacja przebaczenia, fikcja pojednania.

1.  Interesujące jest to, że mainstream, tak krytyczny wobec Kościoła katolickiego i nacjonalizmów, sięgnął po narrację odwołującą się do „przebaczenia” i „interesu narodowego”, gdy przestraszył się, że wszystko co mówili jego przedstawiciele na temat banderyzmu i relacji polsko-ukraińskich jest brutalnie weryfikowane przez rzeczywistość. 2. Ukrainofile dokonali „makdonaldyzacji przebaczenia”, „makdonaldyzacji pojednania” – sięgnęli po doniosłe pojęcia, by uzasadnić nimi całkowicie nie doniosłe zamiary. To gorsze niż infantylizacja „faszyzmu” czy „stalinizmu” przez nagminne używanie tych pojęć do opisu spraw współczesnych. Siła duchowa, umiejętność wzniesienia się ponad odruch […]

Tomczak: Ukrainofile w amoku.

 “Lepiej wykształceni” i “bardziej racjonalni” dostali opętańczego szału na wieść o odebraniu Wołodymyrowi Zełenskiemu Orderu Orła Białego. Oczywistość tej decyzji, podważalnej jedynie poprzez odniesienie do “opłacalności godności” nie stwarzała przestrzeni do merytorycznych argumentów. 1. Wyobraźmy sobie co spotkało by Żyda, który pochwaliłby w Izraelu niemieckiego polityka, chcącego nadać jednej z jednostek wojskowych imię “Bohaterów SS”. Więzienie? Czy tylko anatema? W Polsce obrońcy decyzji Włodymyra Zełenskiego nie mają jakiegokolwiek problemu z sięganiem po coraz bardziej kuriozalne racjonalizacje swojej postawy. 2. “Lepiej wykształceni” i “bardziej racjonalni” dostali […]

Rękas: Neo-własowcy w finansowej potrzebie.

Ogłaszany w swoim czasie liberalno-prozachodnim zbawcą Rosji Aleksander Nawalny spoczywa wprawdzie obok Andrieja Własowa, jednak jego nazwisko wciąż służy do robienia niezłych interesów. Zgodnie z zasadą znaną między innymi z Ukrainy Zełeńskiego najlepsze pieniądze robi się zaś na walce z korupcją. Dawna prawa ręka Nawalnego, Leonid Wołkow, zamienił ideę swego szefa (Rosji małej, ale jednocześnie szowinistycznej, liberalnej i prozachodniej) w nieźle działające przedsiębiorstwo, działające – a jakże – na szaulisowskiej Auksztocie. Jednak pieniądze, wyciągane od Rosjan, którzy za pośrednictwem post-nawalnej Fundacji Walki z Korupcją (ACF) […]

Lewicki: Koniec fałszywej przyjaźni.

Ta przyjaźń miedzy Polską a Ukrainą rozpoczęła się, tak na dobre w roku 1997, kiedy to ówczesny prezydent Kwaśniewski nadał order Orła Białego dla prezydenta Kuczmy. Pamiętać też trzeba, że nie było to coś, co pojawiło się nagle i nie wiadomo skąd, gdyż kołatało się to w kręgach paryskiej Kultury Giedroycia i Mieroszewskiego od dawna. Ale formalnie rozpoczął to Kwaśniewski i trzeba przyznać, że jemu dało to konkretne korzyści, gdyż potem uzyskiwał lukratywne wsparcie finansowe od różnych ukraińskich oligarchów. Następcy Kwaśniewskiego, jak Lech Kaczyński, Bronisław […]

Tomczak: Józef Mackiewicz o Rosji i komunizmie.

Carat i Związek Sowiecki – konstytucja? Nonkonformizm Józefa Mackiewicza uzewnętrzniał się nie tylko w jego opozycyjności wobec większości polskiej emigracji, której stosunek do komunizmu uważał za ugodowy i – intencjonalnie bądź efektywnie – służący trwaniu ustroju. Mackiewicz dystansował się także od wielu współczesnych mu badaczy – samozwańczych lub rzeczywistych sowietologów – propagujących tzw. “teorię kontynuacji”, której rdzeniem była teza o przejściu “od białego caratu do czerwonego” (samo to określenie było tytułem książki twórcy powyższej teorii, czyli Jana Kucharzewskiego).   Debatą publiczną rządzi Prawo Jednowymiarowego Filtrowania – […]