Ubój rytualny a lewica

Polska żyje kwestią uboju rytualnego. Właściwie to nie tylko Polska żyje sprawą tego uboju w Polsce, ale cały świat, włącznie z MSZ Izraela. Nie pałam wielką sympatią do zabijania zwierząt w taki sposób jak czynią to żydzi i muzułmanie, ale – jak zwrócono uwagę – skoro sam Jahwe nakazał niegdyś tak zabijać zwierzęta, to co człowiek może zrobić? Być mądrzejszym od Boga Izraela?

Zwolennicy uboju rytualnego podkreślają dwie kwestie. Muzułmanie i żydzi traktują go w kategoriach religijnych. Zakaz będzie ich zmuszał do importu mięsa zza granicy, co znacząco podniesie jego cenę, a więc obniży spożycie. PSL i przedstawiciele lobby biznesowego zwracają uwagę na koniec naszego eksportu mięsa do krajów islamskich i do Izraela, wskazując na straty finansowe, utratę miejsc pracy etc. Argument to racjonalny, gdyż zakaz takiego uboju nie spowoduje, że żydzi i muzułmanie nagle przestaną jeść mięso, lecz tyle tylko, że będą je kupować w innych krajach. Krowy i tak będę mordowane rytualnie, tylko za granicą. Liczba ta ani nie wzrośnie, ani nie spadnie z tego powodu. Tyle, że nie polskie firmy na tym zarobią.

Sprawa stała się ciekawa także ze względów natury ideologicznej. Niektóre środowiska żydowskie uderzyły w bębny antysemityzmu, widząc w zakazie uboju rytualnego zawoalowany cios wymierzony w żydów jako takich. I oto rozpoczęła się komedia: prawie wszyscy “obrońcy praw zwierząt” to liberalna lewica lub wręcz lewica skrajna. Owi “obrońcy praw zwierząt” często znani są ze swojego zaangażowania w walkę z “nacjonalizmem”, “ksenofobią”, “rasizmem” i “antysemityzmem” w szczególności. Teraz zaś postępowa i internacjonalistyczna lewica została wprost oskarżona o antysemityzm. Po stronie żydowskiej stanęły środowiska bardziej narodowe ekonomicznie – dla których hasłem naczelnym jest troska o polski eksport – a także konserwatywne, dostrzegające w zakazie uboju rytualnego bezczelną ingerencję nowożytnego państwa w tradycyjne obyczaje i zachowania religijne (ten ostatni pogląd osobiście podzielam).

Nasza lewica – zwalczająca tak ksenofobię jak i ubój rytualny – ma charakter postępowy i uniwersalistyczny (kosmopolityczny). Ludzie ci mają przed sobą pewną abstrakcyjną wizję człowieczeństwa, której której nie rozumiem. Marzy im się bowiem stworzenie “człowieka w ogóle”, czyli zuniformizowanego stworzenia mającego na całym świecie identyczne prawa i obowiązki wynikłe z rozmaitych prawo-człowieczych deklaracji. Istota ta ma mieć identyczne (= postępowe) poglądy w kwestii zabijania dzieci poczętych, praw kobiet, tolerancji dla homosiów, praw zwierząt etc. Ten wyidealizowany “człowiek w ogóle” ze swojej tradycji ma prawo zachować jedynie folklor w postaci tradycyjnego stroju zakładanego na tradycyjne święta. Nie ma prawa ze swojej tradycji niczego wnosić do praktycznego codziennego życia, gdyż groziłoby to nawrotem do “ksenofobii” i “nietolerancji”. Nie muszę dodawać, że niezwykle istotnym aspektem tego projektu wyhodowania “człowieka w ogóle” jest usunięcie jakichkolwiek śladów antypatii wobec żydów (jako wyznania, stąd z małej litery), jak i Żydów (narodowości, czyli z dużej litery).

Problem polega na tym, że projekt takiego lewicowego “człowieka w ogóle” ma charakter nie tylko radykalnie antychrześcijański, ale także antyjudaistyczny. Wszystkie podnoszone przez lewicę zarzuty wobec chrześcijaństwa – o “zabobon”, “nietolerancję” etc. – można podnieść także wobec judaizmu, a szerzej, wobec wszystkich religii objawionych i pewnie większości naturalistycznych. Dzieje się tak dlatego, że każda religia twierdzi, że jest jedyną prawdziwą, opisującą tak istotę Boga, jak i Jego przekaz skierowany do ludzi. Więcej, trudno nie zauważyć, że gdyby istniała religia wolna od tego przekazu, to jej istotą byłoby zawiadomienie wiernych, że nie koniecznie jest prawdziwa, a więc – równie nie koniecznie – należy w nią wierzyć.

Judaizm zawsze był na celowniku lewicy jako religia wybitnie nietolerancyjna. Już Wolter nie mógł zrozumieć jego szczególnego partykularyzmu w postaci idei jednego jedynego “narodu wybranego”, do którego nie można się zapisać, setek niezrozumiałych przepisów rytualnych – spośród których kwestia uboju bynajmniej nie budziła największych kontrowersji – dziwnych strojów, własnego języka, alfabetu, zakazu mieszanych małżeństw. W tej perspektywie lewicowcy łatwo dochodzili do wniosku, że ortodoksyjni żydzi nie chcą być “ludźmi” (w znaczeniu: jak wszyscy dookoła).

Lewicowy ideał zawsze opierał się na idei uniformizacji, ujednolicenia i standaryzacji ludzkości. Jeśli za “wsteczność” i niechęć do poddania się tej wizji krytykowano chrześcijan, to tym bardziej krytyka ta musiała spaść na żydów, których odmienność od ludzi “postępowych” była tym większa i zaczynała się od stroju czy zakazu podróży w szabas. Jeśli w lewicowych propagandówkach poświęcano żydom mniej miejsca niż chrześcijanom to dlatego, że próbowano z nich robić “ofiary” zabobonu chrześcijańskiego, a także dlatego, że było ich mniej, żyli we własnych gettach, a więc nie stanowili elementu tak bardzo opornego wobec “postępu”, ponieważ byli na uboczu społeczeństwa.

Przeciętny lewicowiec odżegnuje się od antysemityzmu czy judeofobii. I zapewne szczerze wierzy, że jest “przyjacielem Żydów”. Tak, ale tylko tych wyemancypowanych, nowoczesnych, którzy odrzucili tradycyjne wierzenia i obyczaje. Ci wyemancypowani Żydzi (pisani z dużej litery) często stali na czele ruchów rewolucyjnych i modernizacyjnych, zwalczając wszystko to, co tradycyjne z gorliwością neofitów. Zostali jednak jeszcze żydzi jako wyznanie, ci tradycyjni, których tożsamość ma nadal charakter religijny, a nie nacjonalistyczny czy prawo-człowieczy. Werbalnie lewica ich szanuje, podkreśla ich prawo do zachowania religijnej odrębności i obyczaju. W praktyce, nie ma dla ich tradycji najmniejszego szacunku, ponieważ chce z nich zrobić “ludzi”, czyli prawo-człowiecze istoty o pełnej standaryzacji. Debata o uboju rytualnym znakomicie to pokazała.

Adam Wielomski

Tekst ukazał się w tygodniku Najwyższy Czas!

aw

[Głosów:0    Średnia:0/5]
Facebook

0 thoughts on “Ubój rytualny a lewica”

  1. “…Już Wolter nie mógł zrozumieć jego szczególnego partykularyzmu w postaci idei jednego jedynego “narodu wybranego”, do którego nie można się zapisać…” – Wolterowi “something pojebałos’ “. No Narodu Izraelskiego – zapisać się nie można, podobnie jak do zadnego innego, natomiast do Religii Żydowskiej – jak najbardziej – przecież nawet Ewangelie piszą o prozelitach, historycy zaś wspominają o rzymskich arystokratach-prozelitach (możliwe, że żona Nerona przeszła na judaizm/mozaizm).

  2. Zgadzam się z Panem. Popierając nagonkę na ubój rytualny dajemy lewactwu narzędzie do zdejmowania krzyża ze ścian. Trzeba pamiętać, że Żydzi wierzący w Izraelu, stanowią coraz mniejszy odsetek społeczeństwa 20 – 30 %. Żeby było śmieszniej są tam wyśmiewani i odwieczne prawa Talmudu gwałcone. Na dowód podsyłam ciekawy filmik z demonstracji zorganizowanej przez ortodoksyjnych Żydów w centrum Nowego Jorku przeciwko państwu Izrael. Co ciekawe 10 000 manifestacja przeszła bez echa w mediach. http://ewidentnyoszust.blogspot.com/2013/07/gigantyczny-protest-amerykanskich-zydow.html

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *