Dominique Venner: „Wspomnienie heroicznego rozmachu”

Ci, ktόrzy w młodości dali się pochłonąć czarowi akcji politycznej często prόbują szukać politycznych właśnie rozwiązań dla ratowania walącej się starej cywilizacji europejskiej. Są oni zbuntowanymi i oszołomionymi świadkami katastrofy. Staje przed nimi wiecznie aktualne pytanie „Co robić?”.
Jaką naukę może nasza epoka wyciągnąć ze wzorόw i z niepowodzeń niegdysiejszej europejskiej „radykalnej prawicy?” Z całą pewnością nie mogą to być schematy walki politycznej. Nie powrόci już to, co owa „prawica” swego czasu przezywała, tak samo jak nie wrόci już wiek Ludwika XIV czy dynastii Hohenstaufόw. Nigdy już nie nastanie w Europie , jak w 1917 roku, „Wielki Wieczόr”*, nigdy nie będzie już „rewolucji ogromnej i czerwonej”** na faszystowską modlę.

To wszystko nie tylko skończone, ale dziś wiemy rόwnież, że nadzieja pokładana w tych rewolucjach często okazała się zwodnicza i że najlepsze intencje na ogόl prowadziły do koszmaru i do katastrofy.
W naszej pamięci na zawsze pozostanie prawda o tym, że wielkie przedsięwzięcia nacechowane ogromną dozą woli mocy prowadzą niejednokrotnie do wynikόw sprzecznych z intencjami. Nadzieja wolności wzbudzona w 1789 roku wydała Terror, a pόzniej dyktaturę Napoleona. Nadzieja komunistycznej, egalitarystycznej rewolucji zaowocowała masakrami stalinowskimi, a wreszcie straszliwą klęską 1989 roku. Wiara w lepsze jutro nowego stanu rycerskiego obecna w faszyzmie i w narodowym socjalizmie poczęła rzeźnie drugiej wojny światowej i całkowitą zagładę pewnej cywilizacji.

Cόż więc powiedzieć?

To co z dorobku „radykalnej prawicy” jest trwałe do dziś, to wspomnienie heroicznego rozmachu pragnącego wydostać się spod przygniatającego ciężaru materializmu, spod ciężaru „praw ekonomii”, jak mawiali „odtrąceni” Ernsta von Salomona ***. Byliśmy świadkami poetyckiego rozpędu ku wielkości i pięknu. I to właśnie on może nadal żyć w żarliwych sercach, nie po to, żeby naśladować to, co już nie wrόci, ale po to żeby zapłodnić nową energię. W obliczu przepaści, ktόrą mamy pod naszymi stopami, w obliczu szalonej drapieżności systemu finansowego, co w takim razie czynić aby położyć temu stanowi rzeczy kres, nie powracając jendocześnie do błędόw i potworności realnego socjalizmu jakim był stalinizm?

Nie ma na to jasnej odpowiedzi… Brakuje jej dlatego, ze istnieje mało realnych ripost politycznych, społecznych czy ekonomicznych na szaleństwo o nieograniczonych wymiarach.

Przewidywalne katastrofy nie poddają się łatwo analizie politycznej. Wiem, że takie postawienie sprawy sprawi przykrość tym, ktόrzy odczuwają potrzebę marzenia o jakimś doskonałym systemie, tym rόwnież ktόrym marzy się jakaś nowa utopia. Nie wątpię zresztą, że mogą pojawić się znόw kolejne utopie, choć z drugiej strony Europejczycy wyprόbowali już wszystkie złudzenia , ktόre wyszły między XVI a XX wiekiem z ich pełnego fantazji mόzgu .

Jednakże nigdy nic nie wiadomo. Zapominalscy wskrzeszą prawdopodobnie tu i όwdzie jakiś „Front Lewicowy” pragnący nowego 1917 roku, albo jeszcze jakiś „Front Prawicowy” wyobrażający sobie „męski humanizm”, jak go nazywali rekruci roku 1960****.

Powiem może inaczej aby być lepiej zrozumianym. Kiedy ma się do czynienia z systemem, ktόry się postrzega jako nie do zniesienia lub jako katastrofę, podstawowy odruch buntu i zdrowia prowadzi do wyobrażania sobie dwojakich rozwiązań. Wydaje się wtedy, że możliwe jest albo rozwiązanie systemowe albo rozwiązanie duchowe. Zwolennicy pierwszego rozwiązania wyobrażają sobie inny system polityczny i społeczny, możliwy dzięki rewolucji.

Drugie rozwiązanie polega na pragnieniu przekształcenia ludzi poprzez upowszechnienie innej wizji życia, innej duchowości lub innej filozofii. To ostatnie było właśnie dziełem stoicyzmu w Cesarstwie Rzymskim i – pośrόd elit chińskich – dziełem konfucjanizmu. Tego samego dokonało rόwnież chrześcijaństwo, kiedy stało się religią państwową Cesarstwa Rzymskiego.

Następstwa nie zawsze wspόłgrały z zamierzeniami ,choć np. stoicyzm miał długotrwały wpływ na pewną cząstkę wychowania chrześcijańskiego, a pόźniej zaś także świeckiego i nie stracił nic ze swej mocy formacyjnej. Świadczy to o sile „reform intelektualnych i moralnych” kiedy odpowiadają one na autentyczne zapotrzebowanie. Jest oczywiste że wspόłczesna Europa błaga o głęboką reformę intelektualną i moralną.

Ale czy wystarczy, aby się zreformować, oburzać się i pisać pamflety ku uciesze lewicowej burżuazji o mięciutkich wymaganiach***** ? Mam co do tego poważne wątpliwości.
Czy w takim razie rozmach i energia ktόrymi owiani byli kiedyś najlepsi synowie „radykalnej prawicy” nie mogłyby właśnie przyczynić się do zrealizowania takiej reformy?
Można sobie zadać to pytanie.

Dominique Venner 

Paryż, wrzesień 2012 r.

Objaśnienia:

* „Wielki Wieczόr” (Grand Soir) – aluzja do oczekiwań rewolucyjnych dotyczących zerwania z przeszłością, kiedy to miało nastąpić „poruszenie z posad bryły świata”.
O micie „Wielkiego Wieczoru” pisał m.in Jean- Paul Sartre. Jest to rόwnież (lub był) tytuł licznych pism lewicowych.

** „Rewolucja ogromna i czerwona” (immense et rouge) – określenie funkcjonujące obiegowo we francuskich kręgach intelektualno-politycznych, ktόre same siebie nazywają na przemian nacjonalistycznymi, faszystowskimi lub socjalnymi. Określenie „ogromy i czerwony faszyzm” pochodzi od Roberta Brasillacha, zaś to prawdopodobnie François Duprat zmienił jego formułę na „ogromna i czerwona rewolucja”. 

*** Chodzi o książkę Ernsta von Salomona „Die Geächteten„.

**** W oryginale „les bobos” , co znaczy „bourgeois -bohème” – popularne na prawicy określenie skrajnie lewicowej burżuazji paryskiej o nieograniczonych zasobach finansowych.

***** Aluzja do tekstu R. Brasillacha „List do żołnierza klasy 60”, wydawnictwo „Les sept couleurs” , 1950.
Chodzi o mężczyzn urodzonych w 1940 roku, ktόrzy w wieku 20 lat powołani będą do wojska, gdzie przejdą najpierw przez okres unitarny zwany po francusku ” les classes” .Można by zaryzykować wobec nich określenie „Kolumbowie, rocznik 40” . W takim razie Brasillach, ktόry napisał swόj tekst w celi śmierci byłby z pokolenia „Kolumbόw, rocznik 1909”.

Tekst ukazał się we wrześniowo-październikowym numerze świecącego właśnie dziesięć lat istnienia periodyku „La Nouvelle Revue d’Histoire„.

Tłumaczenie i objaśnienia Antoine Ratnik.

aw

Click to rate this post!
[Total: 0 Average: 0]
Facebook

0 thoughts on “Dominique Venner: „Wspomnienie heroicznego rozmachu””

  1. Odpowiedź jest – i to dość banalna. Rewolucja zaczeła się w chwili, gdy odrzucono Prymat Rzymu. Potem poszło jak z górki: oddzielenie kościoła od państwa, indywidualizacja wiary, a następnie dwie rewolucje: francuska i ta z 1917. Proces naprawy musi być rozpoczęty od płaszczyzny, na której zaczęło się dewastowanie: wiara znów winna przenikać codzienne życie społeczeństwa, a oczy ponownie muszą zwrócić się w stronę autorytetu, jaki reprezentuje Rzym.

  2. „18 osób lubi to.” – No, wreszcie! Przeciez DV to zyjaca legenda pewnej prawicy francuskiej, choc niekiedy jego analizy sa troche schematyczne.

  3. @Sam sie rozpozna Jezeli sie Panu moje tlumaczenie nie podoba, to juz Pana sprawa. Niech Pan nie liczy ze sie Panu uda zmusic mnie do milczenia i zastapic jakims Tatarem czy innym Mongolem. Lacze wyrazy glebokiej niecheci AR

  4. @Ten sam Czlowieku, tu nie ma zadnego romantyzmu!To jest WYLACZNIE proba szukania konkretnego rozwiazania dla problematyki francuskiej w konkretnej sytuacji.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.