Rękas: Międzymorze tradycjonalizmu

Jak to możliwe, że w niewielkiej Bułgarii liderzy znaczącej siły parlamentarnej mogą dostrzegać objawy klinicznej śmierci Zachodu, umieją analizować jak globalna zmiana korytarzy transportowych z Chin do Europy może okazać się korzystna dla Bułgarów, wreszcie potrafią wyjść poza schematy pustego naśladownictwa zachodnich partii – a w III RP to, co nazywa się debatą publiczną to wciąż „Pan jest ruskim agentem! – Nie, to pan jest ruskim agentem! – Ja panu nie przerywałem!” oraz gównoburze o sprzedaż flaszki po 22? Odrodzenie To pytanie natrętnie wracało, gdy […]

Bogucki: Oratorio Traditio

Chciałbym, aby ten tekst był pewnym podsumowaniem, a także reasumpcją moich przemyśleń na temat tego, co dzieje się/wydarzyło się na całym świecie i w Polsce. Chodzi tu oczywiście o przemyślenia dotyczące szerokiego spektrum wydarzeń polityczno-społecznych, ale także chcę, aby treść tego tekstu była polemiką filozoficzną, która wskaże luki w podstawach zachowań, które motywują „człowieka współczesnego”, a zatem ta polemika będzie mimo woli dotyczyć mojej osoby jako „skażonej” swego rodzaju egoizmem, nihilizmem oraz szeregiem innych przypadłości, na które wszyscy -czy tego chcemy, czy nie- chorujemy. Te […]

Wielomski: Idea wolności u Josepha de Maistre’a

  Antywolnościwy wizerunek tradycjonalisty Francusko-sabaudzki tradycjonalista Joseph de Maistre (1753-1821) nigdy nie miał dobrej prasy pośród demokratów i liberałów, dlatego dosyć powszechnie postrzegany był (i jest) jako przeciwnik idei wolności w każdej postaci, zwolennik despotycznych rządów monarszych, mrocznej papieskiej teokracji, a także piewca takich figur jak kat i inkwizytor.   Ten rozpowszechniony pogląd możemy zilustrować kilkoma przykładami zaczerpniętymi z literatury liberalnej, a poświęconej poglądom de Maistre’a: W 1899 roku liberalny filozof francuski Emile Faguet – który zresztą kilka lat później, w wyniku Afery Dreyfusa, zacznie […]

Wielomski: Istota zachodnioeuropejskiego tradycjonalizmu politycznego

Oznaczenie problemu Tematem tego tekstu jest tradycjonalizm polityczny. Zaznaczmy ten przymiotnik, ponieważ termin tradycjonalizm może także oznaczać nurt religijny, przeciwny reformom Soboru Watykańskiego II (ruch skupiony wokół abpa M. Lefebvre’a) i jakkolwiek te 2 nurty w wielu poglądach są zbieżne, to funkcjonują na zupełnie innej płaszczyźnie. W XIX wieku desygnatem tym oznaczano przeciwnych filozofii Oświecenia francuskich religijnych fideistów, uczniów x. Felicité La Mennais’go[1]. Z uwagi na wkład tego duchownego tak w tradycjonalizm fideistyczny, jak i polityczny, współwystępowanie obydwu ruchów w tym samym czasie, a także […]

Rozmowy małżeńskie Wielomskich 16: Pseudo-tradycjonalizm

Adam Wielomski: Lektura stron internetowych i na FB rozmaitych osób o poglądach neonazistowskich pokazuje nową i niepokojącą tendencję w Polsce: chodzi mianowicie o to, że osoby te coraz częściej określają się jako tradycjonaliści katoliccy, eksponują swój „tradycjonalizm katolicki”, przywiązanie do Mszy św. w rycie tradycyjnym, etc. Na stronach tych znajdujemy wpisy, grafiki i symbole, gdzie obok Matki Boskiej i Chrystusa Króla wiszą grafiki kojarzące się ze swastykami i symbolami SS; obok haseł „Polski katolickiej” znajdują się nawoływania do stworzenia „aryjskiej pan-europy”, bajania na temat powrotu […]