Lewicki: Kto często spotykał się z panem Putinem?

Ostanie wystąpienia premiera Tuska wskazują, że chyba postanowił on znacznie rozszerzyć obszary podlegające jego władzy i zaliczyć do niech także przeszłość, którą chce dowolnie kształtować i przedstawiać w taki sposób jaki wydaje się mu aktualnie korzystny.
Tego rodzaju działanie, jako podstawę totalnej władzy politycznej, przedstawił w książce „Rok 1984” George Orwell w słynnym cytacie: „Kto kontroluje przeszłość, kontroluje przyszłość: kto kontroluje teraźniejszość, kontroluje przeszłość”.

Poniżej przykład tego w jaki sposób Tusk traktuje fakty z  przeszłości. W swoim ostatnim, bardzo emocjonalnym, wystąpieniu sejmowym, zawarł stwierdzenie: „z panem Putinem spotykałem się równie często, jak pan Kaczyński”.
Rozumieć należy, że chodziło mu o ś.p. prezydenta Lecha Kaczyńskiego, gdyż o Jarosławie wiadomo, że nie spotkał się z Putinem ani razu, odmawiając także takiego spotkania w Smoleńsku w dniu 10 kwietnia 2010 roku.
Zacznijmy tę sprawę badać po kolei. Ile razy spotkał się i rozmawiał z Putinem Tusk? Ja naliczyłem tych bezpośrednich spotkań co najmniej pięć. I tak, były to spotkania, licząc od najwcześniejszego:
– 8 lutego 2008 roku w Moskwie
-29 stycznia 2009 roku podczas Światowego Forum Ekonomicznego w Davos w Szwajcarii
-1 września 2009 roku na sopockim molo
-7 kwietnia 2010 roku w Smoleńsku
-10 kwietnia 2010 roku w Smoleńsku

Ile zaś razy spotkał się z Władimirem Putinem Lech Kaczyński? Bezpośrednie, bilateralne rozmowy miedzy tymi politykami nie odbyły się ani razu, zaś przynajmniej  dwa razy wzięli oni udział w tych samych wydarzeniach.
Na szczycie UE w Lahti w październiku 2006 roku, na który Finlandia zaprosiła także Putina, podczas plenarnych obrad Kaczyński wytknął Putinowi działania w Czeczenii i konflikt z Gruzją.
Z tego powodu dziennik „Liberation” zaliczył Kaczyńskiego do bardzo nielicznej grupy polityków, którzy uratowali na tym szczycie honor Europy.
Medialne doniesienia dotyczące tego szczytu podawały także, że Kaczyński przywitał się tam z Putinem, ale był to tylko uścisk dłoni, a nie „prawdziwa rozmowa”.
Nie można tego absolutnie porównywać do długotrwałych rozmów Tuska z Putinem, często w cztery oczy.
Istnieje także zdjęcie, na którym widać Putina i Kaczyńskiego. Jest to zbiorowa fotografia wszystkich uczestników szczytu w Lahti, gdzie w pierwszym rzędzie widzimy Putina, a w drugim rzędzie znajduje się m.in. Lech Kaczyński.
Tymczasem zdjęć, na których wyeksponowany jest tylko  Putin z Tuskiem, znajdziemy dziesiątki i taka piękna sesja zdjęciowa, tylko dla tej pary polityków, została wykonana na molo w Sopocie.
Jeśli zaś chodzi o uroczystości na Westerplatte w dniu 1 września 2009 roku, to tam nie doszło chyba nawet do przywitania się Kaczyńskiego z Putinem i brak jakiejkolwiek o tym informacji. Byłoby to zresztą dziwne, gdyż kilka miesięcy wcześniej, w listopadzie 2008 roku, przydarzył się tzw. „incydent gruziński”, polegający na ostrzelaniu, od strony posterunku osetyjsko-rosyjskiego, konwoju w którym poruszał się także prezydent Kaczyński. Czy zatem Kaczyński mógłby się przywitać z Putinem tak jak gdyby nic wtedy się nie stało? Jest natomiast takie znamienne zdjęcie z tej uroczystości, na którym Lech Kaczyński przechodzi wzdłuż rzędu foteli na których siedzą, obok siebie: Putin, Merkel i Tusk. Kaczyński nie patrzy w ich stronę i oni też mają wzrok odwrócony w innym kierunku. Wygląda to tak jakby oni i Kaczyński świadomie się ignorowali i starali nie dostrzegać.

Zauważyć też należy, że wymienionych wcześniej pięć przypadków spotkań Tuska z Putinem to nie jest pełna liczba ich kontaktów. Tylko 1 września 2009 roku, podczas wizyty Putina w Polsce, doszło faktycznie aż do trzech spotkań Putina z Tuskiem, o czym zresztą ten drugi mówił podczas przesłuchania przed Sądem Okręgowym w Warszawie w kwietniu 2018 roku. Miało to być najpierw spotkanie w wąskim gronie, do którego zaliczył chyba też spacer na molo, a potem uroczystości na Westerplatte i międzyrządowe spotkanie formalne.
Do tych spotkań bezpośrednich należy też dodać kontakty telefoniczne. Z mediów wiemy, że Putin co najmniej  dwa razy dzwonił do Tuska: raz w dniu 3 lutego 2010 roku i chodziło wtedy o zaproszenie do złożenia wizyty w Smoleńsku, a drugi raz w czerwcu 2012 roku, podczas Euro 2012, w związku z incydentami między kibiców obu krajów.
Tusk zaś zadzwonił do Putina w końcu października 2010 roku i rozmowa miała dotyczyć świeżo podpisanej przez wicepremiera Pawlaka  umowy gazowej.

Jeśli te wszystkie kontakty, miedzy Tuskiem i Putinem, zbierzemy razem to wyjdzie nam, że było ich co najmniej dziesięć, gdy tymczasem Lechowi Kaczyńskiemu możemy z trudem przypisać jeden bezpośredni kontakt – przywitanie się z Putinem w Lahti.
Istnieje duża różnica, zarówno w ilości jak  i istotności tych kontaktów, i nie da się uznać, że to było to samo.
Dziwi też dlaczego dziś Tusk usiłuje kogoś przekonywać, że był tak samo przeciwny Rosji jak Lech Kaczyński, bo chyba tak należy rozumieć sens jego obecnych twierdzeń o tym, że jego relacje w Putinem były takie same jak Kaczyńskiego. Przecież wiadomo, że wtedy prawie wszyscy ważni przywódcy państw zachodnich nie mieli żadnych oporów by współpracować i przyjaźnić się z Putinem. Wystarczy przypomnieć, że prezydent USA, George W. Bush, uważał Putina za przyjaciela, był z nim po imieniu, i sam przyznawał się do 40 z nim spotkań, a po ataku 11 września 2001 roku to właśnie Putin, a nie żaden z sojuszników USA, jako pierwszy zadzwonił do Busha z ofertą pomocy.
Gdy tylko władzę objął następny prezydent  Barack Obama, to zaraz miał miejsce tzw. reset.  Do entuzjastów Putina należał także premier Wielkiej Brytanii Tony Blair i premier Włoch Silvio Berlusconi. Niemcy zaś, rządzone wtedy przez Angelę Merkel, prowadziły i z żelazną konsekwencją rozwijały strategiczną współpracę z Rosją, która zresztą zaczęła się wiele lat wcześniej.
Czy oni wszyscy też dziś żądają by uważano, że zawsze  byli przeciwnikami Putinowi i chcą ściągać innych za jakieś prorosyjskie odchylenia? Większość z nich nie wydaje się być zdeterminowana do takich działań, gdyż nie sprawują już władzy w swoich krajach i nie czują żadnej potrzeby zmieniania narracji dotyczącej przeszłości by uczynić z tego narzędzie dla utrzymania obecnej władzy. A być może, niektórym z nich, także i  przyzwoitość by na to nie pozwoliła?

Stanisław Lewicki

Click to rate this post!
[Total: 19 Average: 4.2]
Facebook

2 thoughts on “Lewicki: Kto często spotykał się z panem Putinem?”

  1. Zarzucanie politykowi że spotykał się z innym politykiem jest dobre dla Polski która mysli jak panienka na wydaniu, a nie jak mężczyźni. Nasze polityczki muszą zachować swoją czystość. Otoczyć się mięciutką sojuszniczą kołderka Ukrainy i Białorusi , zamiast rozgrywać z Rosją Ukrainę tak jak Niemcy z Ukrainą rozgrywają nas. Być chronionym przez dzielnych Amerykanów i Anglikow. W dobrym serialu Dewajtis wyprodukowanym jednak tylko po to żeby wepchnąć nas w ratunek krajów nadbałtyckich przyjaciel głównego bohatera, nieco kulejący na meskosci rzuca się śmiertelnie w ogień pożaru bez sensu sam nie wiedząc co ma ratować i przed śmiercią stwierdza że chciał szacunku, czyli nasze śmiertelne powstania.

    Tusk gra po prostu według reguł gry. Skoro antyrosyjskosc daje władze do odstrzelenia wrogów będzie udowadniał że ludzie w PiS byli pro rosyjscy. W tle jest polityka unijna by na antyrosyjskosci i markowanej antyamerykańskosci a nawet antyizraelskich nastrojach patrz zamiar sadzenia prezydenta Izraela , federalizowac Unię.

    Osobiście jednak daje Tuskowi jeszcze kredyt zaufania. To PiS nas władował w miejsce gdzie jesteśmy łącznie z wpychaniem w łapy Niemiec, co było oczywiste od początku wbrew ich retoryce i mam nadzieję że tak Tusk kraje jak mu materiału staje czyli najpierw musi zniszczyć do końca PIS. Stąd retoryka narodowa pojawiająca się u niego i obecność Giertycha.

  2. wie pan, panie autorze>pielęgnowanie rusofobii ma różne oblicza i obie strony (w ukropolin) zachowują się wzorowo: CEPY vs KANALIE
    a syćko to na zlecenie naszego najważniejszego sojusznika
    a syćko to aby schować pod dywan drobny detal>projekt 'ukraina’ SYPIE SIĘ jak domek z piasku co sprawia mi nieprawdopodona radochę.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *