Ziętek-Wielomska: Polski Episkopat wobec nacjonalizmu

28 kwietnia b.r. odbyła się oficjalna prezentacja dokumentu Konferencji Episkopatu Polski przygotowanego przez Radę ds. Społecznych pt. „Chrześcijański kształt patriotyzmu”. Główną tezą, czy też przesłaniem tegoż dokumentu jest promowanie wśród Polaków patriotyzmu i jednocześnie zwalczanie nacjonalizmu. Ogólna wymowa stanowiska zajętego przez polskich biskupów jest taka: patriotyzm jest dobry, nacjonalizm należy potępić. Jak czytamy w dokumencie: „Kościół w swoim nauczaniu zdecydowanie rozróżnia szlachetny i godny propagowania patriotyzm oraz będący formą egoizmu nacjonalizm”. Dokument ten oczywiście nie wziął się znikąd, jest on bowiem przejawem ogólnej kondycji naszego […]

Wielomski: Trzecia fala nacjonalizmu

  Czy Marine Le Pen poniosła porażkę w drugiej turze wyborów we Francji? Zależy to od przyjętego miernika. Jeśli ktoś liczył, że kandydatka Front National wygra wybory prezydenckie z całym establishmentem, od skrajnej lewicy po pseudo-prawicę w postaci gaullistów, to oczywiście poniosła porażkę. Jeśli ktoś powie, że dostała w drugiej turze tylko nieco więcej niż 1/3 głosów, to także była to porażka, wprost klęska. Jeśli jednak przypomnimy sobie, że gdy ojciec Marine, Jean-Marie Le Pen w 2002 roku, raz jeden jedyny przeszedł do drugiej tury […]

Bartyzel: Pojęcie nacjonalizmu. Nacjonalizm a szowinizm. Nacjonalizm a patriotyzm

Nasz nieszczęsny Epidiaskop tak się zagubił, że nie tylko zapomniał o nauczaniu Ojca Świętego Piusa XI i Prymasa Tysiąclecia Stefana Wyszyńskiego, ale w swojej ignorancji co do znaczenia pojęć politycznych przyjął za swoje – zapewne bezwiednie, lecz cóż z tego – spiżowe dystynkcje Wielkiego Nauczyciela Józefa Stalina (patriotyzm dobry – nacjonalizm zły, internacjonalizm dobry – kosmopolityzm zły) i wyznaje je wraz z “całą postępową ludzkością”. Nacjonalizm nie jest bowiem przeciwieństwem patriotyzmu z tego względu, że nie stanowi jakiegoś niewłaściwego spotęgowania tego drugiego, albowiem desygnaty obu […]

Wielomski: Kompleks rewolucjonisty. Rosja a polska samoświadomość narodowa (cz. I)

  W stosunkach międzynarodowych państwo powinno kierować się własnym interesem narodowym i racją stanu[1], a nie kompleksami, fobiami i innymi czynnikami irracjonalnymi, zaburzającymi oglądanie stosunków międzynarodowych jako racjonalnie rozgrywanej partii szachów, tyle, że z udziałem nie 2, lecz wielu rozgrywających (poliarchia). Terapia lecząca kompleksy ma w tym przypadku istotne skutki dla polityki, stanowiąc także przedmiot badania politologa. Jednakże na początku tego tekstu musimy poczynić jedną istotną uwagę. Jakkolwiek artykuł ten dotyczy polskich kompleksów wobec Rosji, to jego autor nie jest z wykształcenia psychologiem, więc tekst […]

Wielomski: W obronie Frontu Narodowego

Nie będę tutaj nikogo wytykał po nazwisku, ale w dyskusjach on-line na temat francuskiego Front National, szczególnie zaś Marine Le Pen, dostrzegam pojawienie się „drugiego frontu”. Przyzwyczaiłem się już do nazywania Front National mianem „skrajnej prawicy”, „neofaszyzmu”, „neonazizmu”, etc. To przecież tradycyjny repertuar lewicowej „mowy nienawiści”. Wraz z ostatnimi sukcesami tej partii, zupełnie niespodziewanie, pojawił się wspomniany „drugi front” atakujący Front National, osobliwie zaś Marine Le Pen, za „lewicowość” i „jakobiński nacjonalizm”. Skąd podobne zarzuty? Wychodzą one z pozycji archaicznej myśli politycznej, której ostatnich przedstawicieli […]

Ziętek-Wielomska: Naród – produkt ideologii czy twór historii?

Jednym z uzasadnień postulatów liberalizmu kosmopolitycznego jest twierdzenie, że narody są sztucznymi konstrukcjami społecznymi, a konkretnie produktami ideologii nacjonalistycznych. Istnienie narodów rzekomo zagraża pokojowi i dobrobytowi na świecie. Nacjokratyzm natomiast przyjmuje, że narody są najwyższym stadium rozwoju społecznego, a ich istnienie wynika z obiektywnych praw rządzących życiem społecznym. Należy postawić pytanie o to, która z tych teorii jest prawdziwa? Czy ewentualnie można mówić o „właściwych narodach” oraz innych tworach społecznych, które tylko noszą nazwę narodów, ale de facto nimi nie są?

Łagowski: Inaczej zagospodarować glob ziemski

W Polsce znalazło się niespodziewanie dużo obrońców islamu. Dużo, ale przeważnie w środowiskach wyposażonych w wielkie media i mających misję nauczania tolerancji. W stosunkach z pojedynczymi osobami takich obrońców prawie się nie spotyka. Nie bez powodu więc tzw. liberalni działacze społeczni i dziennikarze mają silne poczucie swojej odrębności i wyższości, gdy zwalczają islamofobię. Tak, to prawda, lud jest „ciemny” i obawiam się, że w sprawie islamu nie da się „oświecić”. Uri Huppert, politolog i prawnik mieszkający w Izraelu, autor znanej książki „Izrael w cieniu fundamentalizmów” (wydawnictwo Sprawy Polityczne), jest współpracownikiem czasopisma „Res Humana”; jego artykuły nieraz uderzają trafnością opinii i sformułowań. W ostatnim numerze […]

Piętka: „Komunistyczny dyktator”. Komentarz do komentarzy o śmierci Fidela Castro

Bardzo trudno jest znaleźć w polskich mediach jakiś sensowny komentarz odnośnie zmarłego w piątek Fidela Castro (1926-2016). Poziom zideologizowania propagandy na polskich peryferiach świata euro-atlantyckiego przerasta najbardziej skostniałe państwa komunistyczne. Dlatego muszę sobie pozwolić na kilka – nieskromnie powiem niezależnych – słów o Zmarłym. Wszędzie czytam i słyszę, że był „komunistycznym dyktatorem”. Szczytem bredni jest sobotni artykuł w „Gazecie Wyborczej”, którego szkoda komentować. Nigdzie nie mówi się, że Fidel nie chciał zostać „komunistycznym dyktatorem”, że rewolucja kubańska nie stawiała sobie początkowo za cel budowania socjalizmu […]

Wielomski: Sojusz nacjonalistycznych katechonów? Parę słów o stosunkach Kuby Fidela Castro i Hiszpanii gen. Francisco Franco, plus zdjęcie Castro-Pinochet na dokładkę

Zmarły dopiero co Fidel Castro zawsze był w Polsce źle interpretowany. Widziano w nim wyłącznie tępego komunistę. To nieprawda. Przeprowadzając rewolucję kubańską i przeganiając skorumpowanego Batistę (1959) oddał Kubie wielką przysługę. Rządy Batisty przemieniły Kubę w gigantyczne kasyno i dom publiczny dla amerykańskich turystów, a sam rząd stał się nieomal agendą dla zagranicznych „inwestorów”, podporządkowując interesy państwa zagranicznemu kapitałowi. Castro był przede wszystkim radykalnym kubańskim nacjonalistą, dążącym do usunięcia dominacji amerykańskiego kapitału nad krajem. Jego błąd polegał na tym, że – nie mając wyboru – […]