Współcześnie nazbyt często zapomina się o newralgicznej relacji pomiędzy polską kulturą a językiem mediów.

Niezwykle wartościowym walorem książki jest precyzyjne przedstawienie wkładu zgromadzeń zakonnych w rozwój pedagogiki jako dyscypliny naukowej. Stąd znajdziemy w niej szczegółowo opracowane aspekty historyczne.

To, co uderza w czytelnika podczas zapoznawania się z kolejnymi ujęciami to natłok emocji, które są w stanie wprawić w szczególny nastrój.

Ciekawostką dla osób śledzących dzieje muzeum są bardzo dobrze opisane i zweryfikowane zamierzenia oraz faktyczne realizacje. Uświadamiają one stopień odchylenia od wymarzonego stanu, ich przyczyny, konsekwencje.

Na współczesnych ulicach wielkich metropolii coraz częściej nachodzi nas nostalgia i przytłaczająca tęsknota za kobietą przeszłości. Mamy przed oczyma obraz takowej, wiemy jak miałaby wyglądać i jak się zachowywać, ale to tylko nasza wizja, którą coraz gwałtowniej depta rzeczywistość.

Komiksy traktują o przeróżnych rzeczach: od regulacji narzucanych przez Unię Europejską, po brak rzeczywistych programów wyborczych polityków. Oczywiście wszystko jest podane czytelnikowi w sposób bardzo zabawny.

Niewątpliwie godne uwagi są wskazania poświęcone małym epizodom, nieznacznym bitwom, drobnym potyczkom, które w istocie uwarunkowały momenty zwrotne o niebagatelnym znaczeniu dla efektów powstania.

Na rynku pojawiają się prace już nie tyle poddające w wątpliwość decyzję o wybuchu walk w mieście, co wprost sugerujące zbrodniczy charakter podobnej decyzji. Opinie takie odnaleźć można m.in. w Obłędzie ‘44 Piotra Zychowicza, czy ostatniej pracy Rafała Ziemkiewicza zatytułowanej Jakie piękne samobójstwo.

Warto jednak sięgnąć po nią również po to, aby nie dać się dalej zwodzić dziennikarzom, którzy w sposób tendencyjny, często szeroko mijający się z prawdą, próbują tworzyć własne wizje obecnej sytuacji na Wschodzie.

Wiele o właściwościach współczesnych społeczeństw mówią właśnie wnioski dotyczące przemian w zakresie motywów przyjmowania narkotyków.